Hoe fijn is het om kinderen te hebben?

1525679_640420439358537_698913846_n

Terwijl het ene stel hartgrondig wenst om kinderen te krijgen, is het andere gezin doodongelukkig met het kind, wat totaal niet is, waar men op gerekend had! Wat als het je ontzettend tegenvalt om kinderen te hebben en wat, als je je kinderen niet de baas kunt? Is er een oplossing, of moet je je er maar bij neerleggen?

Kinderen krijg je nu eenmaal zonder gebruiksaanwijzing. Kinderen opvoeden moet je zelf leren, daar staan geen regels voor gedrukt, alleen zul je zelf regels moeten maken en dan nog het liefst samen. Maar soms helpen regels niet en wat moet je dan? Hoe kun je een kind, wat moeilijk opvoedbaar is, toch accepteren en proberen deze in de juiste richting te sturen?

Niet ieder kind is even gemakkelijk op te voeden. Het ene kind is heel gemakkelijk te sturen, terwijl de andere totaal niet wil luisteren naar wat dan ook. Hoe je ook je best doet, het kind lacht en gaat gewoon door met wat je hebt verboden. Hoe moet je dit nu aanpakken? Dat is ook heel erg moeilijk, want je bent ten einde raad en je bent ook best in alle staten!

Er zijn veel paren die graag kinderen willen. Maar beseffen zij zich wel, wat ze eigenlijk willen? Want wat als je een kind krijgt met een erfelijke ziekte, of een psychische afwijking? Is dit kind dan ook wel zo welkom? Is dit wat je wenste?

In sommige gevallen is een kind, wat een ernstige afwijking heeft, qua psychische afwijking of lichamelijke afwijking al in een vroeg stadium van de zwangerschap op te sporen. Dan kan de zwangerschap afgebroken worden. Niet het meest ideale van een zwangerschap en van wat je ervan had verwacht, maar altijd beter dan een ziek kind op de wereld te zetten. Een kind met een minder ernstige afwijking is meestal niet in een vroeg stadium op te sporen, ofwel eigenlijk helemaal niet tijdens een zwangerschap. Dit kind wordt gewoon geboren en in eerste instantie lijkt er niet zoveel aan de hand. Het kind is mogelijk een huilbaby, beweegt erg veel, is duidelijk onrustig en zorgt al voor een frustratie bij de ouders.

Al na gelang het kind groter wordt, blijkt dat het kind zelf heel veel frustraties heeft. Is erg ongeduldig, gooit met dingen als iets niet lukt, slaat met zijn hoofd tegen de muur als er niet geluisterd wordt naar wat hij vraagt. Gilt alles bij elkaar, wanneer hij zijn zin niet krijgt, wil constant presteren, maar ook constant geprezen worden. Je kunt dit kind geen seconde alleen laten, want het haalt van alles uit, ook al heb je dingen verboden, even alleen laten resulteert vaak in het midden op tafel zitten, stenen in de mond stoppen, kranen opendraaien, in stopcontacten peuteren of andere dingen die absoluut niet kunnen en verboden zijn. De frustratie loop op bij de ouders, omdat zij geen moment meer rust hebben.

Wat is er met dit kind aan de hand? Is er psychisch iets niet in orde, falen de ouders in hun opvoeding? Moet dit kind strenger aangepakt worden of is er een andere methode om dit kind beter te leren luisteren naar wat de ouders van hem verlangen?

Deze dingen moeten goed worden besproken op het consultatiebureau en er moet een plan van aanpak komen. Het is moeilijk om dit over te brengen bij de huisarts of de arts op het consultatiebureau. Maar wel verstandig om het te doen, voor het kind ouder is en je als ouder het niet meer aankunt.

 

Geef een reactie

Login met:



Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.